Açıkçası bu kısa filmde kullandığım görüntülerin çoğunu ‘Kısa İntihar Kurguları’ için çekmiştim…Fakat daha sonra saçlarımı kesince o projemi gerçekleştiremedim.Bu yeni çektiğim filmi montaj sonrası izledikten sonra, gene tekbaşıma çekmemden ve ekipman kısıtlığından dolayı bir takım eksiklikleri farketmedim değil..Hatta izlediğimde hoşuma da gitmedi…Ama herzaman söylüyorum.Ben yönetmen değilim ve bu işin eğitimini almadım.Çektiğim şeyleri kısa filmden ziyade 2mi3′ün kafasında oluşan görüntüleri dışarı vurma çabası olarak algılarsanız sevinirim.

Filmin konusu:

İyi ve kötü anıları ve olayları hatırladıktan sonra intihar eden bir gencin,yıllar sonra bir kardeşi olur.Kardeşine bir seçim hakkı yaratmak için,ışık olarak bedenine girer ve tekrardan doğar; intiharına neden olan görüntüleri ona rüyasında izletir.Bebek de buna göre bir seçim yapar ve abisine kararını iletir.

Jesus Christ Superstar’ı izlediğiniz zaman Judas’ın hain olduğunu düşünebilirsiniz ama şarkı sözlerinde devamlı O’nu kolladığını ve uyarılarda bulunduğunu da farketmeden geçemezsiniz.Tamam bu bir insanın yönettiği müzikal,yazan kendi düşüncelerini katmıştır araya illa ki..Ama sonuçta İncil’de öğrencilerin gördüğü ve duyduğunu insanlığa aktaran kitap değil mi…Ama insanlık herşeyi mucizelere yönlendirmeye bayılır ve tabii kötü sonuca sebep olana düşünmeden b.k atmayada…İnançlılar bana kızacak bu yazıyı okuduğunda,bu fikrimi aileme açıkladığımda da büyük tepki vermişlerdi…Ama  benim düşüncem bu…Sonuçta İsa öldürülmeseydi,gelmesinin bir amacı olmayacaktı…Hee eğer öldürülmeseydi ne olurdu?Kazancakis bunu ‘Günaha son çağrı’ da çok güzel açıklıyor…’The Last Temptation of Jesus Christ’ bu kitabın film uyarlamasıdır bu arada…Hristiyanlar bu tarz film ve kitapları sevmezler….Ama en azından benim at gözlüklerimi çıkarmamı ve düşünmemi sağladı…Judas hain değil…

Too much heaven on their minds….

  İstanbul’da yaşanmaz artık dedik…Yaptık planları programları,gidiyoruz yurtdışına…Peki suç bizde mi , İstanbul’da mı…?

Yıprattık kendimizi burada tutunabilmek için..Çok çalıştık,akıl sağlığımızı kaybetmeye başladık.Bünyeye vurdu bu rahatsızlık çoğunda…Yıprandık,yıprandık,yıprandık….

Peki bugün çevremize baktığımızda çok mükemmel mi görüyoruz bu şehri.Hani eskiden taşı toprağı altın dedikleri yeri…O da yıpranmamış mı hiç? Bizi barındırmak için yeniliklere,yeni isteklere ayak uydurmak için yıpratmamış mı kendisini.Dili olsa da konuşsa…Neler anlatacak kimbilir…Yoksa biz mi yıprattık onu da kendimizle beraber (ki bana kalırsa öyle)…E o zaman yıpratıp,bozup terketmek haksızlık olmaz mı?Gidip de geri dönmemek saf bir kızdan faydalanıp yollamaya benzemez mi? İstanbul’da kızlık mı kaldı be diyeceksiniz içinizden…Ferdi filmlerindeki gibi ‘Çok çalışıp,güçlenip sana geri dönücem’ demek daha doğru değil mi?Ama bu seferde ya o satarsa bizi…Ya kabul etmezse bizi…

Birbirini çok seven iki sevgili düşünün.Birbirleri için didiniyorlar,fedakarlıklar yapıyorlar.Ama gün geliyor ve ayrılıyorlar.Yaşadıkları güzel anlar olmuştur illa ki ,onlar kalıyor hatıra…Ama kendilerine bir baktıklarında birçok şeyden vazgeçtiklerini,ayaklarına gelmiş belki de hayatlarını değiştirecek fırsatları,birbirleri için geri ittiklerini görüyorlar…Aynı böyle insanlık ile İstanbul’un hikayesi..Birbirleri için yıpranan ve sonunda ayrılan iki sevgili…

Tanrı mı? O sevgiliden çoktan ayrıldı insanlık ama haberleri yok.Terkedilmiş ve kapısında yalvaranlar gibi çoğu kişi…Kutsal kitaplarda bile yazıyor terk edilişimizi,cennetten kovulmamızı.Daha fazla cümleye gerek var mı bu konuda?

İdeallerimiz var.Birşeyler yapmak , çok para kazanmak,paramızla itibar kazanmak peşindeyiz.Bunu kabul etmez çoğu kişi ama bu yatıyor bilinçaltında.Düşünüyorum eskiden insanlar kendilerini geliştirmek için eğitim alırlarmış,filozoflardan,bilginlerden.Şimdi ise ‘Doktor ol da çok parayla oyna’ diyorlar.

İstanbul’u yıprattık,kendimizi yıprattık ama birbirimizi yıpratmaktan da geri kalmadık.Böyle gider zaten.

Değişiyorum günden güne.Farklı bir hal alıyorum.4 sene evvel ile alakam yok.Dünden bile farklıyım belki de.Standartlara uymayan o aykırı çocuk içimden kolay kolay çıkmıyor artık.Eskiden içeri girmezdi oysa…Ama gene de bir mesaj,bir kelime yetiyor dışarı çıkmasına…Keşke eski devamlılığını sürdürse.Kafayı çizdiğim dönem mi iyiydim,yoksa kafayı yeni mi çizdim.Erasmus’un ‘Deliliğe Övgü’ de dediği gibi : Onlar akıllıysa eğer deli kim oluyor…

 Professional Lighting Design (PLD) dergisi bu pek yeni olmayan ama ihtiyaç duyulan  alanı tanıtmak için seminerler vermeye başladı.EAE,Effect Lighting,Philips ve daha birçok öncü firmanın katıldığı seminerde aydınlatma tasarımı üzerine yeni şeyler öğrendik ve kafamızdaki sorulara cevap aldık.Lisans eğitimi bitmeden aydınlatma tasarımı üzerine Philips’in düzenleyeceği yarışma ve öncesinde verecekleri eğitim biz katılanlar için çok yararlı olacak gibi gözüküyor.

Aydınlatma Tasarımı’nın ülkemizde yeni bir dal olarak gereken değerini bulmasını  ve biz geleceğin aydınlatma tasarımcılarının ilerde üniversitelerde yeni tasarımcılar yetiştirmek üzere eğitimler vermesini dilerim.

 PLD seminerlerine katılan firmalara teşekkürü bir borç bilirim.

Ne zaman Bruce Springsteen-Soul Driver dinlesem,kafamda şu hikaye canlanıyor….

”…Gözleri siyah bir kumaş parçasıyla kapatılmış adam hızlı ve bilinçsiz bir şekilde yeşillikler üzerinde atıyla ilerliyordu…Arada atının boynuna doğru uzanıyor ve sonrasında doğrulup rüzgarı yüzünde hissediyordu…Sonsuzluğa taşıyacaktı siyah at onu…Yıllarca bakmıştı ona,hiçbir ağır işte kullanmadı…’Diğerleri bedenimi taşıyor,bu ruhumu taşıyacak” derdi her sorduklarında…Hızlı bir şekilde ilerlerken sahile geldiğini anladı deniz ve yosun kokusundan…5 duyu organının belki de en önemlisi gözdür çoğu insana göre…Ama asıl gözlerimizi kapadığımızda hissederiz birçok şeyi…Denizi daha evvel görmüştü,ama böylesine güzel hissetmemişti hiçbir zaman…Yanında yetecek kadar tütün vardı…Birçoğu böyle temiz bir havada neden tüttürürler ki diye düşünürken o atını yavaşlatıp özenle sardığı sigarasını yaktı…Bir rahatlama ve mutluluk üzerine tüttürmek…

At hızlanıp ormanlara yaklaşırken adam kuş seslerini duydu…60 yaşına kadar duyduğu kuşu görmeye çalışmıştı..Şimdi sadece dinliyordu…O melodi neydi acaba…Aralarında konuşuyorlar mıydı..?.Yoksa şarkı mı söylüyorlardı devamlı…? Neyse ne…Dinlemek en güzeli…

Koklamak ve duymak..Meğer ne güzel duygularmış tek başına kullanıldıklarında…

Ormanın içinden akan dereye geldiğini anlamıştı su seslerinden…Yıllardır köyde bidonlarını doldurduğu çeşmenin kaynağıydı burası…Atı durdurdu ve gözlerini açmadan suya eğildi….İçebildiği kadar içti…Meğer suyun berraklığı tadındaymış…Dudaklarına değdiğinde verdiği his,ağzındaki serinlik tadını bir başka kılıyormuş…

‘60 yaşıma kadar 5 duyumu hep beraber kullanarak yaşadım,körlere acıdım…Oysa her duyunun ayrı ayrı güzellikleri varmış…Hep aynı anda mı kullanmak gerekiyor? ‘ diye düşündü…Sonra aklına annesi geldi…Küçükken çorba kokusunu gözlerini kapatıp içine çekerdi…Bunun bir huy olduğunu düşünmüştü…Belki de bazı şeylerin farkına varmıştı annesi….

Gece olduğunu havanın soğumasından anlamıştı…Yorulmuştu da at üstünde gide gide…Kollarını atın boynuna doladı ve at yavaş yavaş ilerlerken üzerinde biraz kestirmek istedi…Ama o sırada…Yeni birşey farketti….Dokunmanın güzelliği….Atın nefes alışını,kanının akışını,kalbinin atışını dokunuşlarıyla hissetmişti…Siyah kürkünün parlaklığını bile hissedebiliyordu ellerinde…Rengini bile…Etkilenmişti…Canlıyı görmeden ama dokunarak algılayabildiği için…

At eve doğru yaklaştı ve çiftliğin önünde durdu…Artık üstünden inebileceğini belirtir şekilde bir ses çıkardı…Adam gözlerini açtı ve tekrar 5 duyusuyla birlikte yaşamaya başladı…Önce tüten bacayı gördü,ardından bacadan gelen kokuyu aldı,evden gelen sesleri işitti ..Eve girip masaya oturdu ve yemeğini yedi…

Zannettiler ki….

”Siyah at görevini tamamlamıştı…Bütün gün boyunca adamı taşıdı ama ağırlığını hiç hissetmedi üstünde…Ruhunu taşıdı,gezdirdi ve 60 yaşında da olsa güzelliklerin farkına varmasını sağladı…”

Fakat….

”Adam akşam yatağına uzandığında ölmeye hazırdı…Gözlerini kapadı ve anın gelmesini bekledi…Bembeyaz bir ışık olarak geldi ölüm…Yüzü gülüyordu…Sabah ailesi uyanıp,durumu farkettiklerinde hüngür hüngür ağlamaya başladılar….Oğlu evde durmaya dayanamayıp çiftliğe doğru yürüdü…Gözü babasının en sevdiği siyah atı aradı…Ama yoktu,bir anda kaybolmuştu…Babasının ölümünden dolayı o an pek birşey düşünemedi…Ama daha sonra babasının ata neden devamlı ‘Soul Driver’ dediğini anladı…Gülümseyerek gökyüzüne baktı…Uzaklardan ata benzeyen kara bir bulut yaklaşıyordu…Yaklaştı yaklaştı ve çiftliğin üzerinde yağmaya başladı…Gözlerini kapatıp babasının üstüne yağmasına izin verdi…Babasını ve Soul Driver’ı hissetti…Ve hep ruhunu taşıyabilecek bir at bekledi…”

Belki zamanı yoktur insanın gitmek için…Ruhunu taşıyabileceği birşey bulduğu an gidecektir dünyadan..Belki 90 yaşında bulacak…Belki de doğar doğmaz…

Öncelikle her erkeğin izlemesi gerektiğine inandığım ders niteliğinde bir film…Huzurun yoksa sen de yoksun…Daha fazla bahsetmeye gerek yok…:) He tabii filmi izleyince gene cinler tepesine çıkmıyor değil insanın…’Abi niye Türkiye böyle,abi biz niye didiniyoruz,yok abi yok olmaz…’ Hafif depresyonla izlemeye başlarsanız sizi şizofreni öncesi ağır depresyona kadar sürükleyebilir ki bunun ilacı da ‘Sülpir’dir (Obssessive Compulsive Dissorder) 

Sienna Miller’a da saygılar

Geçenlerde kendisine ‘Hayat Güzeldir’ diye dini bir nutuk çeken çocuğa çok kızmıştı…Hayat güzeldi gerçekten ama bunu dini sebeplere bağlamak çirkinleştiriyordu..Böyle düşünüyordu 2mi3…Ve o akşam ‘Ya Tanrı varsa o zaman .ıçtık’ diye konuşulduktan sonra şu geldi aklına…En güzeli en insancıl şekilde yaşamak….

Bu arada sizi hangi Shakespeare attı bu limanlara Madame Mississippi Queen

Ah Dodge Challenger…Her türlü duyguyu taşıyabilen mükemmel varlık…İnsana içinde olduğu modu en iyi şekilde yaşatacağına inandığım araba…İster depresif ister korku dolu ol ya da sevgi kelebeği ol…İçinde olsam ve sürsem kimsenin olmadığı bir orman yolunda ya da sahil kasabasında…Durumuma göre de bir müzik koysam…En kötü halimi bile doya doya yaşarım onu sürerken…’Vanishing Point’in oscar hakkeden cansız oyuncusu..Dodge Challenger..İçine hiç oturmadım,gerçeğini bile görmedim yakından..Ama inanıyorum bana iyi veya kötü modumun en mükemmelini yaşatacak….Dilini bilmediğim ülkelerde gezicem onunla…Arabanın içinde sigara serbest ama başkasının binmesi yasak …Tek başıma olacağım içinde…Radyo veya kasetçalar , ve ben….Siyah bir Dodge Challenger…

Hani rüyanda hayatında hiç görmediğin bir kız görürsün..Onla beraber olursun,aşık olursun…Sabah uyandığında keşke böyle biri olsa dersin ve sonrasında acaba var mı böyle biri diye şüpheye düşersin…Hiç araba sevdam olmamasına rağmen Dodge Challenger böyle birşey benim için…Sokağa çıkarlar da ‘off şu arabaya bak,offf Camaro geçti” falan derler ya..Yok yok olmadı böyle zevklerim..Ayağımın yerden kesilmesi için belediye otobüsü de yeterli..Ama Dodge başka birşey…Araba olarak değil Mesih’le başbaşa sohbete çıkmak gibi birşey…(Olsa gerek)…Düşünüyorum da bazen böyle birşeye hiç bir zaman sahip olamayacağım…He diyecekler çalış kazan olur…Evet olur 45imde 5omde..Şu 5 sene içinde lazım bana ..Çoğu hayalimde öyle değil mi zaten…E o zaman ne gerek var uğraşmaya diye düşünüyorum…Belki bir yerde çalışsam hayallerim için gereken miktarı 40 sene de ,mezun olduktan sonra çalışırsam 20 sene de toplayacağım..Bu da en büyük yalan zaten…Siemens 2500 ytlye başlatıyormuş diye hayallere dalsın millet..Yok öyle birşey…İnsan en ufak hayalini bile gerçekleştiremeyecekse ne diye tutunmaya çalışıyor…Büyük oynayamadıktan sonra  varlığını devam ettirmek,aile kurmak …Boş bana göre….Dünya’yı dolaşmak,bahçesi olan bir evde oturmak köpeklerimle birlikte ve Dodge Challenger’ıma binerek gözden kaybolmak…Yaa bir arabadan  yola çıkıp nerelere geldik…Mesihim olacak diyordum beni daldırdığı düşüncelere bak….Gerekirse Şeytan bile olabiliyor demek…Öyle mükemmel bir varlık…Ya başlamadan bitireceksin,başlarsan da sürdüreceksin…

İtalya….Gelicem sana birgün…Ama öğrenci ama mühendis ama garson olarak…En azından hayalimin %1lik kısmını tamamlamış olacağım böylece…Belki araba çöplüğünden bulurum bir Dodge..Kendim toplarım onu…Ve sonra vınnn….Ne oldu bu adam ya diyecekler…Silinme noktasına doğru sürüyor diyecek beni yakından tanıyan biri…

Hem optimist hem pesimist…Manik Depresif…