2mi3

Karanlık bir denizden çıkıp,sonsuz bir boşluğa doğru uçmaya başladı…Gözleri görmüyor,kulakları duymuyor…Sadece içindeki sıkıntısı terk etmedi onu…Görmesi ve duyması gereken birşey de yoktu zaten…Gittikçe ilerledi..Nereye gittiğini bilmiyordu,ama tahmin edebiliyordu…Sonsuzluğun bir sonu olmalıydı…Ya gene karanlık bir denize dönüşmesi gerekiyordu,ya da rengini bilemeyeceği bir duvarla sonlanacaktı…Çevresinde kimse yoktu…Belki de vardı ama o hissetmiyordu…Karanlık denizlerdeyken çevresi kimselerle doluydu,hiç kimselerle….Ne işe yarıyorlardı ki…Şu an yanında götürdüğü tek sıkıntısını bile o hiçkimseler sokmamış mıydı içine?…Gitti,gidebildiği kadar gitti sonsuzlukta…Geri dönüp bedenine haber edecekti,sonsuzluğun sonunu…Böylece gözlerine ve kulaklarına tekrar kavuşacaktı..Onlarla rengini,biçimini görecekti sonun…Yükseldi,yükseldi ve yükseldi…Bir daha geri dönmedi…Bedeni çürüdü,gözler ve kulaklar bir daha kullanılamayacak hale geldi…Belki de dönmüştü de onları öyle görünce geri gitti…İçindeki sıkıntıya ,sonun ne olduğunu görememesi de eklendi belki de ….Belki de hala gidiyor…

(24 Ekim Çarşamba 02:22′de yazdım…)