2mi3

Sabah uyandığında herşey iyi başlamıştı…Patsy Cline açtı,Crazy Dreams çalıyordu son ses…Sabah kahvesini içerken,bir yandan aromalı sigarasını çekiyordu…Aç karnına çok iyi geliyordu…Gazeteyi aldı eline…İlanlar,Emlak,Kiralık Ev….Moda’da 5. kat…Üç oda bir salon..Güzel olsa gerek diye düşündü…Deniz görüyordur büyük ihtimalle…Telefonu aldı eline,ama ev telefonunu borcundan dolayı kesmişlerdi…Cep telefonundan kalan son 10 kontoruyle emlakçıyı aradı…Saat 15:00′da görüşeceklerdi…

Vapurla Anadolu yakasına geçti…Kuşlar…Atılan simit parçalarına atlayan kuşlar…Beyaz ve özgür…Mp3 playerında ‘How Can I Face Tomorrow’ çalıyor….Patsy Cline günü ilan etmişti o günü…Kafasında soru işaretleri çakmaya başladı…Yarınla nasıl yüzleşecekdi (onu kaybederken)….Kuşlara özendi…Uçabilirse herşey yoluna girerdi…

Moda…Emlakçı ile bir süre konuştuktan sonra eve bakmaya gitti…Kapıyı açtılar..Ferah bir ev…Yaşlı sessiz komşular,gürültüsüz bir sokak….Camdan baktı…Deniz gözüküyordu…Emlakçı evde biraz vakit geçirebileceğini söyledi ve çıkarken kapıyı çekmesinin yeterli olduğunu söyledi….

2 saat sonra aynı binanın altında yüzü gülen bir beden buldular….Kulağında kulaklıklar…Polis şarkıyı dinledi..”I fall to Pieces”…tekrara alınmış ve nerdeyse 5 kere dinlenmiş….İntihar sebebini bulamadılar…Mutlu bitmiş bir hayat…Belki de beyaz kanatlı bir martıya dönüşmüştü ruhu..Bu gülen surattan bu anlaşılabilirdi….